Deze website houdt statistieken van uw bezoek bij. Wij gebruiken hiervoor Google Analytics, maar zonder persoonlijke gegevens door te geven. Geef hier uw keuze aan:
Toestaan Eén keer toestaan Blokkeren

Blog 23: Ballast

September 2020

 

Ballast

Iedereen draagt het mee. Ballast. In de spreekwoordelijke rugzak die je meesleept tijdens je leven. Je vult de rugzak met kostbare herinneringen, verdrietige en wanhopige momenten, boosheid, levenslessen, onmacht of onzekerheid. De ene rugzak zit stampvol. De andere heeft nog flink wat zijvakjes over. Maar de ballast die je meedraagt, vormt je. Dat is mijn mening.

Afgelopen maart bereikte mijn ‘ballast’ zijn hoogtepunt. Het voelde alsof er niets meer bij kon in mijn rugzak. Ik vond, oprecht, dat ik meer dan genoeg drama had gehad voor een heel mensenleven. Wellicht wat overdreven…maar zo voelde het. Ik droeg ook letterlijk 15 kilo te veel mee. Het relativeren ging steeds lastiger. Ik deed verwoede pogingen om mezelf positief toe te spreken. Want: “Ik had toch heel veel moois wat ik kon koesteren? Een fantastisch lopend bedrijf. Twee prachtige kinderen. Een zorgzame familie. Trouwe en gezellige vrienden. Een thuis!”

Ik wilde mijn ballast kwijt!

Ik heb nagedacht. Gemediteerd. Mindfullness gedaan. Een gesprek met mijn coach gehad. Ik besloot het volgende: Ik wilde mijn ballast kwijt! Want door het een plekje te geven, is er ruimte om te focussen op de mooie en positieve dingen. Ik wilde een manier vinden om het negatieve een plek te geven.

Conclusie? Sporten. Om de ballast kwijt te raken moest ik gaan sporten. Tja…makkelijk gezegd. Zet die knop maar eens op. De laatste maanden van 2019 en eerste maanden van 2020 bewoog ik amper. In combinatie met een bourgondisch leven (wat ik niet wilde opgeven), is dat vragen om problemen.

Maart 2020. Ik ben begonnen met wandelen. Urenlang wandelen. Met muziek op. Helemaal alleen. Verwerken. Nadenken. Ballast kwijtraken. Plannen maken. Van wandelen kwam hardlopen. Van hardlopen kwam het idee om te gaan trainen voor de 1/8 triatlon. Samen met mijn broertje (die net als ik een heel heftige tijd had begin 2020). Zwemmen kon ik al. Dus dat was een kwestie van conditie opbouwen. Een racefiets werd aangeschaft. Een training schema gemaakt.

De knop is om

We zijn 6 maanden verder. De knop is om! Ik zwem 2 kilometer in 40 minuten. Fiets 40 kilometer in 1,5 uur en loopt inmiddels ruim 6 kilometer hard in een kleine drie kwartier. 5 of 6 keer per week trek ik mijn ‘sportpakkie’ aan. Bam! Best iets om trots op te zijn. Ik heb zelfs stiekem het idee om de 1/8 triatlon om te zetten naar een 1/4. Met een beetje training en doorzettingsvermogen moet dat voorjaar 2021 haalbaar zijn (mits Corona geen roet in het eten gooit). Leuke bijkomstigheid? De eerste 10 kilo’s zijn er af. Zonder dat ik al te veel van mijn bourgondische levensstijl heb ingeleverd. Die laatste 5 zullen er ook nog wel af gaan. Maar belangrijker! Ik ben mijn ballast kwijt! Het zware gevoel (letterlijk en figuurlijk). Ik kan relativeren door te sporten. Ruimte maken voor positieve gedachten. Plannen maken voor de toekomst! Ik heb meer energie dan ooit tevoren. Nu de volgende uitdaging: het temperen van die energie. Balans vinden. Dat is stof voor een volgende blog.

Vertrouwen

PS: Corona hakt erin! Ik zie het om me heen. De interim markt ligt behoorlijk op zijn gat. Ik ben bang dat het einde voorlopig nog niet in zicht is. Ik klaag niet. Mijn werving & selectie opdrachten lopen gestaag door. Wat zorgt voor een stabiel inkomen. Ik heb zelfs Harmke een contract kunnen aanbieden. Ik zie uit naar 2021. Corona vrij. Waarbij het vertrouwen terug komt.

Mijn advies aan iedereen die, net als ik, baalt van de Corona crisis… Pak je wandelschoenen, zet goede muziek op en galm luidkeels mee. Ga een heel eind lopen, laat een paar tranen lopen. Wedden dat je je daarna beter voelt?

 

Blog 6: The rush of life

Maandag, 11 maart.

“Adem in, adem uit”. Ik zeg het vaak tegen mezelf.

Mijn moeder vertelde me ooit dat, gevoelsmatig, de tijd tussen je 30ste en 45ste levensjaar het snelst voorbij gaat. In die tijd heb je volop verplichtingen. De zorg voor jouw kinderen is intensief. Fysiek ben je nog fit. Het sociale netwerk wat je om je heen hebt is groot en tijdrovend. Je wordt geleefd door de maatschappij. Time flies! Ik herken mijzelf in de uitspraak van mijn moeder. Deze zomer word ik 38. Als ik terug kijk op de afgelopen vijftien jaar, dan vraag ik me oprecht af waar de tijd is gebleven. Idioot veel ballen houd ik in de lucht. En met mij vele anderen. Ik noem het ook wel eens “The rush of life”. De stormloop van het leven. Zo voelt het soms ook.

Om je een beeld te geven…

Ik ben mijn bedrijf aan het opbouwen. Daarbij heb ik mezelf voorgenomen maximaal 36 uur per week te werken. Naast het opbouwen van mijn bedrijf en het runnen van een huishouden, probeer ik ook nog een goede moeder, echtgenote, zus, vriendin en tennismaatje te zijn. Herkenbaar? En omdat ik betekenisvol wil zijn voor de maatschappij, organiseer ik op dit moment voor het goede doel een familie wandeling op 14 april. Op school werk ik mee aan een inzamelingsactie voor Kika en Cliniclowns. Als kers op de taart heb ik mij afgelopen week gecommitteerd aan een intensief, maar super interessant project. Het blijft nog even geheim wat het precies is, maar ik informeer jullie eind maart hierover. Eerlijk is eerlijk, ik doe het niet alleen. Hulp krijgen we volop. Mijn man is ‘chef was, droog en strijk’, we huren een schoonmaakster in en twee dagen per week hebben we oppas aan huis.

Samenvattend. Bijna ieder moment van de 24 uur in een dag, de 7 dagen in een week en de 52 weken in het jaar, staan er activiteiten gepland. “Vergeet ik niet te genieten?” vraag ik mezelf wel eens af. Het antwoord is duidelijk. “Nee!”. Genieten doe ik volop! Ik besef dat relativeren daarbij van groot belang is. Maar relativeren is niet altijd makkelijk. In ‘The rush of life’ MOET zo veel! Iedereen heeft verwachtingen. Onze dynamische maatschappij vraagt veel van ons.

Relativeren kun je leren

Maar dat gaat niet altijd makkelijk en op een soepele manier. Ik heb met name leren relativegezondren in 2015 en 2016. In de maanden dat onze dochter ernstig ziek was. Op dat moment stel je prioriteiten. Er zijn maar weinig dingen écht belangrijk. In mijn geval was dat: mijn gezin en mijn gezondheid.

Ik merkte in deze periode dat de mensen om mij heen, door onze gezinssituatie, ook meer gingen relativeren. Stress op het werk werd geparkeerd. De mensen om mij heen gaven hun geliefden een extra knuffel. De vreselijke situatie waarin wij zaten bracht ook iets moois voort. Onze vrienden, familie en collega’s leefden met ons mee en leerden, net als ons, ook relativeren.  

Geniet

Nu onze dochter weer door het leven huppelt en een veelbelovende toekomst heeft, verval ik regelmatig in de gewoonte om gestrest te zijn. Te vervallen in die “rush of life”. Op die momenten zeg ik teven mezelf “adem in, adem uit”. Probeer ik bewust te genieten van de kleine dingen. Ik trek de laarzen aan en wandel het bos in. Geef ik mijn kinderen en man een extra knuffel. Geef ik die bal op de tennisbaan een harde knal en geniet! Op die momenten probeer ik te beseffen dat gezondheid en geluk niet vanzelfsprekend is.

“Het gaat er niet om wat je mee maakt, maar hoe je ermee om gaat.” Dat is ons motto thuis. Ik wens dan ook dat iedereen leert relativeren. Bewust terug te gaan naar de basis. Te denken “Wat is nu écht belangrijk?” Geniet! Het leven vliegt voorbij.

Fijne week!

PS: Succes te melden! De derde succesvolle bemiddeling is een feit.