Deze website houdt statistieken van uw bezoek bij. Wij gebruiken hiervoor Google Analytics, maar zonder persoonlijke gegevens door te geven. Geef hier uw keuze aan:
Toestaan Eén keer toestaan Blokkeren

Blog 25: 2020

December 2020

 

Wát een jaar!

Zojuist bracht ik mijn kinderen naar bed. We praatten nog wat de dag door. Beide vertelden over de fijne middag die ze hebben gehad. Dat we vandaag EINDELIJK de kerstboom gingen optuigen! Dat de lampjes van de boom er zo gezellig uit zien. Of de poezen dit jaar de boom met rust zullen laten. Hoeveel nachtjes het nog slapen is tot het pakjes avond is én of ze zaterdag bij papa hun schoen ook mogen zetten. Ik geniet iedere avond van dit moment. Ik besef dat het niet vanzelfsprekend is dat je je kinderen naar bed kunt brengen en met hen de dag kan doornemen. Zojuist las ik op Linked-In een artikel over een nieuwe stichting. Stichting Komma. Opgericht door de broers Brian en Michel de Hond. Beide broers van Marc de Hond, die afgelopen jaar overleed aan de gevolgen van kanker. De stichting helpt terminale patiënten met jonge kinderen hun levensverhaal achter te laten. Zodat de kinderen die achter blijven de kans krijgen hun papa of mama te leren kennen. Het verhaal raakte me. Bracht me op een idee.

Doneren

Door Covid is het ingewikkeld om klanten en kandidaten te bezoeken deze december maand. Normaliter vind ik het heerlijk om rondom de feestdagen langs te gaan bij mijn relaties. Gezellige gesprekken en evaluaties. Langs gaan met een kist goede Hemstea wijn. Of hen uit te nodigen voor een lekkere lunch. Maar alles is anders dit jaar… Ik bedacht een alternatief. Ik besloot zojuist, na het lezen over Stichting Komma, een bedrag van € 500,- te doneren aan dit nieuwe initiatief. In plaats van alle bezoeken, lunches en kisten wijn. Die komen in 2021 wel weer. Want heel eerlijk…ik hou natuurlijk te veel van lekker eten! Die diners en lunches met mijn relaties zijn me veel te dierbaar. Zodra het RIVM het toelaat, sta ik weer vooraan in de rij om live in gesprek te gaan met de kandidaten en klanten uit mijn netwerk.

Een terugblik op 2020

Het was me het jaartje wel! Met een zeer zware en intensieve start, getekend door ziekte, onmacht, verdriet en boosheid. Covid (ik kan het woord ‘Corona’ niet meer horen) deed haar intrede en het werd er allemaal niet rooskleuriger op. Maar niet voor niets is mijn motto: “het gaat er niet om wat je meemaakt, maar hoe je ermee omgaat.”. Dus ik herpakte me. Zette mijn schouders eronder. Kijk nu eens! De rust is terug. De zaken lopen goed. We zijn gezond. Maar nog mooier. Ik heb plannen gemaakt voor 2021! Niet zomaar plannen. Big things are going to happen! ‘Stay tuned’ voor een nieuw jaar vol met ambitie, samenwerking, doelstellingen en ondernemerschap!

Ik wens jullie allemaal een liefdevolle Kerst. Dat 2021 een jaar mag worden in goede gezondheid. Dat ambities worden verwezenlijkt en dat we kunnen stilstaan bij de kleine mooie dingen van het leven!

Lieve groet,

Marleen

 

Blog 23: Ballast

September 2020

 

Ballast

Iedereen draagt het mee. Ballast. In de spreekwoordelijke rugzak die je meesleept tijdens je leven. Je vult de rugzak met kostbare herinneringen, verdrietige en wanhopige momenten, boosheid, levenslessen, onmacht of onzekerheid. De ene rugzak zit stampvol. De andere heeft nog flink wat zijvakjes over. Maar de ballast die je meedraagt, vormt je. Dat is mijn mening.

Afgelopen maart bereikte mijn ‘ballast’ zijn hoogtepunt. Het voelde alsof er niets meer bij kon in mijn rugzak. Ik vond, oprecht, dat ik meer dan genoeg drama had gehad voor een heel mensenleven. Wellicht wat overdreven…maar zo voelde het. Ik droeg ook letterlijk 15 kilo te veel mee. Het relativeren ging steeds lastiger. Ik deed verwoede pogingen om mezelf positief toe te spreken. Want: “Ik had toch heel veel moois wat ik kon koesteren? Een fantastisch lopend bedrijf. Twee prachtige kinderen. Een zorgzame familie. Trouwe en gezellige vrienden. Een thuis!”

Ik wilde mijn ballast kwijt!

Ik heb nagedacht. Gemediteerd. Mindfullness gedaan. Een gesprek met mijn coach gehad. Ik besloot het volgende: Ik wilde mijn ballast kwijt! Want door het een plekje te geven, is er ruimte om te focussen op de mooie en positieve dingen. Ik wilde een manier vinden om het negatieve een plek te geven.

Conclusie? Sporten. Om de ballast kwijt te raken moest ik gaan sporten. Tja…makkelijk gezegd. Zet die knop maar eens op. De laatste maanden van 2019 en eerste maanden van 2020 bewoog ik amper. In combinatie met een bourgondisch leven (wat ik niet wilde opgeven), is dat vragen om problemen.

Maart 2020. Ik ben begonnen met wandelen. Urenlang wandelen. Met muziek op. Helemaal alleen. Verwerken. Nadenken. Ballast kwijtraken. Plannen maken. Van wandelen kwam hardlopen. Van hardlopen kwam het idee om te gaan trainen voor de 1/8 triatlon. Samen met mijn broertje (die net als ik een heel heftige tijd had begin 2020). Zwemmen kon ik al. Dus dat was een kwestie van conditie opbouwen. Een racefiets werd aangeschaft. Een training schema gemaakt.

De knop is om

We zijn 6 maanden verder. De knop is om! Ik zwem 2 kilometer in 40 minuten. Fiets 40 kilometer in 1,5 uur en loopt inmiddels ruim 6 kilometer hard in een kleine drie kwartier. 5 of 6 keer per week trek ik mijn ‘sportpakkie’ aan. Bam! Best iets om trots op te zijn. Ik heb zelfs stiekem het idee om de 1/8 triatlon om te zetten naar een 1/4. Met een beetje training en doorzettingsvermogen moet dat voorjaar 2021 haalbaar zijn (mits Corona geen roet in het eten gooit). Leuke bijkomstigheid? De eerste 10 kilo’s zijn er af. Zonder dat ik al te veel van mijn bourgondische levensstijl heb ingeleverd. Die laatste 5 zullen er ook nog wel af gaan. Maar belangrijker! Ik ben mijn ballast kwijt! Het zware gevoel (letterlijk en figuurlijk). Ik kan relativeren door te sporten. Ruimte maken voor positieve gedachten. Plannen maken voor de toekomst! Ik heb meer energie dan ooit tevoren. Nu de volgende uitdaging: het temperen van die energie. Balans vinden. Dat is stof voor een volgende blog.

Vertrouwen

PS: Corona hakt erin! Ik zie het om me heen. De interim markt ligt behoorlijk op zijn gat. Ik ben bang dat het einde voorlopig nog niet in zicht is. Ik klaag niet. Mijn werving & selectie opdrachten lopen gestaag door. Wat zorgt voor een stabiel inkomen. Ik heb zelfs Harmke een contract kunnen aanbieden. Ik zie uit naar 2021. Corona vrij. Waarbij het vertrouwen terug komt.

Mijn advies aan iedereen die, net als ik, baalt van de Corona crisis… Pak je wandelschoenen, zet goede muziek op en galm luidkeels mee. Ga een heel eind lopen, laat een paar tranen lopen. Wedden dat je je daarna beter voelt?

 

Blog 14: En dan voelt alles anders…

“Ik werk vijf dagen.” Wat voelt het als lang geleden dat ik dit tegen iemand vertelde! Voor 2013 werkte ik altijd fulltime. Vijf volle dagen. Soms zelfs een zesde of zevende dag. Want als die ene aanvraag op vrijdagmiddag werd uitgezet door de opdrachtgever, dan kwam het regelmatig voor dat ik op zaterdag of zondag nog even door werkte. Maar altijd met passie en plezier. Niet omdat het moest.

Tropenjaren

Sinds de komst van onze zoon werk ik parttime. Vier keer negen uur. Met de geboorte van Aaron in 2013 startte er een nieuw tijdperk. Er brak een tijd aan van plannen, organiseren en oppas regelen. Het was de start van het continue zoeken naar balans tussen werk en privé. Haasten om tijdig bij de opvang te zijn. In de weekenden werd er niet meer gewerkt maar stond ik geduldig een schaapje te aaien bij de kinderboerderij of in de rij voor de draaimolen van de Julianatoren.

Toen onze dochter Serah in 2015 werd geboren deden we er een schepje boven op. Naast de organisatie rondom crèche, peuterspeelzaal en oppas, moesten we ook een planning maken voor o.a. de Kinderthuiszorg, artsenbezoeken en de levering van medicijnen en sondevoeding. En daarbij opgeteld werden de nachten er niet veel beter op. Werken zette ik even on hold. Na negen maanden zorgen ging ik weer aan de slag. In eerste instantie drie dagen. Gelukkig kon ik in de zomer van 2016 weer terug naar mijn vierdaagse werkweek. Samenvattend. De afgelopen zes jaar werden gekenmerkt door slapeloze nachten, zorgen, moederen, plannen en de zoektocht naar balans. Ze noemen de eerste jaren als ouder wel eens ‘tropenjaren’. Nou…dat hebben we geweten!

Inmiddels is het september 2019. De zomervakantie is voorbij. Aaron en Serah zitten op de basisschool! En dan voelt alles anders…

Zelfstandig ondernemer

Alles is anders omdat ik nu zelfstandig ondernemer ben. Ik kan zelf mijn tijd inplannen en mijn prioriteiten stellen. De organisatie rondom de kinderen wordt makkelijker met de dag. Geen Kinderthuiszorg meer. Geen medicijnen meer. Nog maar twee tot drie per jaar naar een medisch specialist met onze dochter. Ook hebben we, net als ‘gewone ouders’, een appgroepje met een aantal oppasmeisjes. Nog belangrijker. We slapen weer! We kunnen weer adem halen. Begrijp me niet verkeerd hoor. Ik ben dol op mijn kinderen! Ze zijn het beste wat mij ooit is overkomen. Ik ben ongelooflijk trots en dankbaar dat ze er zijn. Maar ik ben heel erg blij dat de tropenjaren voorbij zijn.

Balans

Sinds vorige week werk ik weer vijf dagen. Als zelfstandig ondernemer ben ik in de luxe positie om drie dagen onder schooltijd te werken. In de twee volle dagen die ik werk, plan ik mijn afspraken met klanten in het land. Ik krijg steeds meer het gevoel van een goede balans. Balans om ondernemer, moeder, vrouw, dochter en vriendin te zijn. Dat voelt goed!  

Tenslotte nog iets heel anders. Sinds februari heb ik twintig mensen blij gemaakt met een nieuwe baan of opdracht! Vanuit Wallerbosch Recruitment en als Interim Recruiter bij Siza/Academy het Dorp. Ik ben ontzettend trots op dit resultaat. Met de energie die dit resultaat geeft, ben ik nieuwe plannen aan het maken voor 2020. Stay tuned!