Deze website houdt statistieken van uw bezoek bij. Wij gebruiken hiervoor Google Analytics, maar zonder persoonlijke gegevens door te geven. Geef hier uw keuze aan:
Toestaan Eén keer toestaan Blokkeren

Blog 23: Ballast

September 2020

 

Ballast

Iedereen draagt het mee. Ballast. In de spreekwoordelijke rugzak die je meesleept tijdens je leven. Je vult de rugzak met kostbare herinneringen, verdrietige en wanhopige momenten, boosheid, levenslessen, onmacht of onzekerheid. De ene rugzak zit stampvol. De andere heeft nog flink wat zijvakjes over. Maar de ballast die je meedraagt, vormt je. Dat is mijn mening.

Afgelopen maart bereikte mijn ‘ballast’ zijn hoogtepunt. Het voelde alsof er niets meer bij kon in mijn rugzak. Ik vond, oprecht, dat ik meer dan genoeg drama had gehad voor een heel mensenleven. Wellicht wat overdreven…maar zo voelde het. Ik droeg ook letterlijk 15 kilo te veel mee. Het relativeren ging steeds lastiger. Ik deed verwoede pogingen om mezelf positief toe te spreken. Want: “Ik had toch heel veel moois wat ik kon koesteren? Een fantastisch lopend bedrijf. Twee prachtige kinderen. Een zorgzame familie. Trouwe en gezellige vrienden. Een thuis!”

Ik wilde mijn ballast kwijt!

Ik heb nagedacht. Gemediteerd. Mindfullness gedaan. Een gesprek met mijn coach gehad. Ik besloot het volgende: Ik wilde mijn ballast kwijt! Want door het een plekje te geven, is er ruimte om te focussen op de mooie en positieve dingen. Ik wilde een manier vinden om het negatieve een plek te geven.

Conclusie? Sporten. Om de ballast kwijt te raken moest ik gaan sporten. Tja…makkelijk gezegd. Zet die knop maar eens op. De laatste maanden van 2019 en eerste maanden van 2020 bewoog ik amper. In combinatie met een bourgondisch leven (wat ik niet wilde opgeven), is dat vragen om problemen.

Maart 2020. Ik ben begonnen met wandelen. Urenlang wandelen. Met muziek op. Helemaal alleen. Verwerken. Nadenken. Ballast kwijtraken. Plannen maken. Van wandelen kwam hardlopen. Van hardlopen kwam het idee om te gaan trainen voor de 1/8 triatlon. Samen met mijn broertje (die net als ik een heel heftige tijd had begin 2020). Zwemmen kon ik al. Dus dat was een kwestie van conditie opbouwen. Een racefiets werd aangeschaft. Een training schema gemaakt.

De knop is om

We zijn 6 maanden verder. De knop is om! Ik zwem 2 kilometer in 40 minuten. Fiets 40 kilometer in 1,5 uur en loopt inmiddels ruim 6 kilometer hard in een kleine drie kwartier. 5 of 6 keer per week trek ik mijn ‘sportpakkie’ aan. Bam! Best iets om trots op te zijn. Ik heb zelfs stiekem het idee om de 1/8 triatlon om te zetten naar een 1/4. Met een beetje training en doorzettingsvermogen moet dat voorjaar 2021 haalbaar zijn (mits Corona geen roet in het eten gooit). Leuke bijkomstigheid? De eerste 10 kilo’s zijn er af. Zonder dat ik al te veel van mijn bourgondische levensstijl heb ingeleverd. Die laatste 5 zullen er ook nog wel af gaan. Maar belangrijker! Ik ben mijn ballast kwijt! Het zware gevoel (letterlijk en figuurlijk). Ik kan relativeren door te sporten. Ruimte maken voor positieve gedachten. Plannen maken voor de toekomst! Ik heb meer energie dan ooit tevoren. Nu de volgende uitdaging: het temperen van die energie. Balans vinden. Dat is stof voor een volgende blog.

Vertrouwen

PS: Corona hakt erin! Ik zie het om me heen. De interim markt ligt behoorlijk op zijn gat. Ik ben bang dat het einde voorlopig nog niet in zicht is. Ik klaag niet. Mijn werving & selectie opdrachten lopen gestaag door. Wat zorgt voor een stabiel inkomen. Ik heb zelfs Harmke een contract kunnen aanbieden. Ik zie uit naar 2021. Corona vrij. Waarbij het vertrouwen terug komt.

Mijn advies aan iedereen die, net als ik, baalt van de Corona crisis… Pak je wandelschoenen, zet goede muziek op en galm luidkeels mee. Ga een heel eind lopen, laat een paar tranen lopen. Wedden dat je je daarna beter voelt?

 

Blog 16: De Kerstgedachte

Het einde van 2019 nadert. Een nieuw jaar is in zicht. Net als velen van ons, kijk ik terug op het afgelopen jaar. Wat ging goed? Wat kan beter?

Intensief

Het was een intensief jaar…Van ondernemend naar ondernemer. Het jaar waarin onze jongste ook naar de basisschool ging. Het jaar dat ik mijn eerste medewerker heb aangenomen. Het jaar dat ik mijn bedrijf succesvol en winstgevend heb opgestart. Het was ook een jaar met tranen. Tranen van verdriet, tranen van zorgen, tranen van geluk en tranen van plezier.

Betekenisvol

2019 was het jaar waarin ik het voornemen had om betekenisvol te zijn. Dat is gelukt. Ik was er voor mijn gezin, mijn familie en mijn vrienden. Ik was er voor de Ladies Circle, de netwerkorganisatie waarmee we prachtige bedragen hebben opgehaald voor de Stichtingen Bo Minnée, Neurofibromatose en Alzheimer regio Noord-Oost. Met de Circle organiseerden we ook een leuke dag voor de kinderen van het Asielzoekerscentrum in Zutphen en hadden we een bijzondere workshop met cliënten uit de verslavingszorg. Ik was betekenisvol voor het Ronald McDonald huis Nijmegen. Waar ik kamersponsor werd, pro deo arbeidsmarktcommunicatie-advies gaf en een nieuwe coördinator vrijwilligers heb geworven. Allemaal betekenisvolle activiteiten. Ik ben er trots op. Want mijn voornemen van 2019 heb ik kunnen waarmaken. Maar in 2019 heb ik soms een beetje te weinig voor mijzelf gezorgd. Dat is het voornemen van 2020. Iets gezonder en meer in balans leven. Daar had ik al iets over verteld in mijn vorige blog.

Tradities

Dan de titel van mijn blog. De Kerstgedachte. Deze donkere dagen voor Kerst zijn dagen van reflectie, bezinning en voor sommigen geloof. Ikzelf kom uit een Achterhoeks Katholiek nest. Ik denk vaak met weemoed terug aan de tradities van deze periode. Mijn hele familie werkte de dagen voor Kerst de klok rond om alle Kerstpakketten in te pakken en de winkels draaiende te houden. Als op Kerstavond de deur werd afgesloten, was er bij iedereen een diepe zucht. Om vervolgens de zondagse kleren aan te trekken, met het hele gezin naar de Kerstavondmis te gaan en ’s avonds laat drie kilo verse worst van de slager te verorberen aan de grote ovale eettafel… Inmiddels zijn wij als gezin niet meer kerkelijk. Maar de idiote ‘verse worst traditie’ is er nog steeds. Heerlijk!   

Donatie

Het is nu maandagochtend 16 december. Nog een volle week werken. Daarna twee weken terug schakelen. Ik sluit het jaar af met een nieuwe donatie. Ik schenk een geldbedrag aan Stichting Living Memories. Deze stichting legt het leven van kinderen tot 18 jaar die gaan overlijden vast op beeld. Zodat nabestaanden een waardevolle en blijvende herinnering hebben. Heel dankbaar zijn wij dat onze dochter haar ziekte heeft overleefd. Maar helaas hebben we van dichtbij meegemaakt dat sommige kinderen de strijd niet kunnen winnen. Kerst is een tijd van bezinning, reflectie en geloof. Heb jij al een goed voornemen voor 2020?

Ik wens jullie fijne en gezellige Kerstdagen en een gezond, gelukkig en betekenisvol 2020 toe!

Blog 14: En dan voelt alles anders…

“Ik werk vijf dagen.” Wat voelt het als lang geleden dat ik dit tegen iemand vertelde! Voor 2013 werkte ik altijd fulltime. Vijf volle dagen. Soms zelfs een zesde of zevende dag. Want als die ene aanvraag op vrijdagmiddag werd uitgezet door de opdrachtgever, dan kwam het regelmatig voor dat ik op zaterdag of zondag nog even door werkte. Maar altijd met passie en plezier. Niet omdat het moest.

Tropenjaren

Sinds de komst van onze zoon werk ik parttime. Vier keer negen uur. Met de geboorte van Aaron in 2013 startte er een nieuw tijdperk. Er brak een tijd aan van plannen, organiseren en oppas regelen. Het was de start van het continue zoeken naar balans tussen werk en privé. Haasten om tijdig bij de opvang te zijn. In de weekenden werd er niet meer gewerkt maar stond ik geduldig een schaapje te aaien bij de kinderboerderij of in de rij voor de draaimolen van de Julianatoren.

Toen onze dochter Serah in 2015 werd geboren deden we er een schepje boven op. Naast de organisatie rondom crèche, peuterspeelzaal en oppas, moesten we ook een planning maken voor o.a. de Kinderthuiszorg, artsenbezoeken en de levering van medicijnen en sondevoeding. En daarbij opgeteld werden de nachten er niet veel beter op. Werken zette ik even on hold. Na negen maanden zorgen ging ik weer aan de slag. In eerste instantie drie dagen. Gelukkig kon ik in de zomer van 2016 weer terug naar mijn vierdaagse werkweek. Samenvattend. De afgelopen zes jaar werden gekenmerkt door slapeloze nachten, zorgen, moederen, plannen en de zoektocht naar balans. Ze noemen de eerste jaren als ouder wel eens ‘tropenjaren’. Nou…dat hebben we geweten!

Inmiddels is het september 2019. De zomervakantie is voorbij. Aaron en Serah zitten op de basisschool! En dan voelt alles anders…

Zelfstandig ondernemer

Alles is anders omdat ik nu zelfstandig ondernemer ben. Ik kan zelf mijn tijd inplannen en mijn prioriteiten stellen. De organisatie rondom de kinderen wordt makkelijker met de dag. Geen Kinderthuiszorg meer. Geen medicijnen meer. Nog maar twee tot drie per jaar naar een medisch specialist met onze dochter. Ook hebben we, net als ‘gewone ouders’, een appgroepje met een aantal oppasmeisjes. Nog belangrijker. We slapen weer! We kunnen weer adem halen. Begrijp me niet verkeerd hoor. Ik ben dol op mijn kinderen! Ze zijn het beste wat mij ooit is overkomen. Ik ben ongelooflijk trots en dankbaar dat ze er zijn. Maar ik ben heel erg blij dat de tropenjaren voorbij zijn.

Balans

Sinds vorige week werk ik weer vijf dagen. Als zelfstandig ondernemer ben ik in de luxe positie om drie dagen onder schooltijd te werken. In de twee volle dagen die ik werk, plan ik mijn afspraken met klanten in het land. Ik krijg steeds meer het gevoel van een goede balans. Balans om ondernemer, moeder, vrouw, dochter en vriendin te zijn. Dat voelt goed!  

Tenslotte nog iets heel anders. Sinds februari heb ik twintig mensen blij gemaakt met een nieuwe baan of opdracht! Vanuit Wallerbosch Recruitment en als Interim Recruiter bij Siza/Academy het Dorp. Ik ben ontzettend trots op dit resultaat. Met de energie die dit resultaat geeft, ben ik nieuwe plannen aan het maken voor 2020. Stay tuned!